| تبليغات | X |
دريا بندري كه «بوشهر» نام گرفته و در روزگاران رفته، آخرين نقطه تمدن و دولت عیلام را تشكيل ميداده است، به صورت شبه جزيره كوچكي است که، در ساحل خليج فارس قرار گرفته و فقط از نيمه ناحيه شرقي با خشكي ارتباط دارد، و جهات ديگر آن را آب فرا گرفته است.
استان بوشهر و شهر بوشهر يكي از نقاط قديمي و كهنسال در تاريخ تمدّن ايران زمين است كه داراي قدمتي چند هزار ساله است. براساس كشفيات باستان شناسي و آثار به دست آمده از اين ناحيه معلوم شده است كه قدمت بوشهر به سه هزار سال قبل از ميلاد مسيح (ع) يعني در حدود پنج هزار سال ميرسد.
محمّد تقي مصطفوي در كتاب «آثار باستاني در خليج فارس» در خصوص بوشهر ميگويد:«بوشهر كه يكي از مهمترين آثار باستاني خليج فارس است و ويرانههاي ريشهر قديم و آثار باستاني ديگر و شهر كنوني بندر بوشهر را در بردارد».
اين در حالي است كه هنوز تحقيقات دقيق و كاوشهاي مفصّلي در ناحيه بوشهر و ريشهر قديم صورت نگرفته است و شايد اگر كاوشهاي دقيق باستان شناسي در منطقه بوشهر انجام شود قدمت بوشهر به زمان عيلاميها برميگردد. مطابق خشت نوشتههاي عصر عيلامي كه در سال 1332 ق/ 1913 م از طرف هيأت باستانشناسي فرانسوي در محلّي به نام «تل پي تل» كه به معني تپّهاي در كنار تپّهاي است در جنوب محلّه امام زاده بوشهر بر اثر خاك برداري و به طور اتّفاقي به دست آمده معلوم شد كه معبد خداي بزرگ عيلامي يعني «شوشيناك» در اين منطقه قرار داشته است. همچنين براساس نوشتههايي كه از روي خشتهاي خام و پخته به دست آمده نام قديمي اين منطقه آشكار شده است، گويا در آن زمان اين منطقه را «ليان» ميگفتهاند. ليان نامي عيلامي است به معني آفتاب درخشان يا سرزمين آفتاب درخشان كه در حقيقت براي اين سرزمين گرم آفتابي، نامي بسيار مناسب است.
پرفسور آندرياس آلماني در سال 1290 ق/ 1872 م «پيزارد» عتيقه شناس فرانسوي در سال 1333 ق/ 1914 م در خرابههاي ريشهر اكتشافات مهمّي نمودند كه از جمله چند مجّسمه فلزي، سكّههاي قديمي و چند لوحه سنگي به خطّ ميخي و چند خمره استخوان مردگان كه تاريخ فوت بعضي از آنها در حدود هزار سال پيش بوده و هم اكنون بعضي از آن آثار در موزة لوور فرانسه نگهداري ميشود.
مطلب اختصاصی برداشت مطلب فقط با ذکر نام بوشهری دانشنامه استان بوشهر و آدرس www.bushehri.ir آزاد است.