ترانههاي استان بوشهر ، به عقیده بعضی از شناسندگان آن تحت تاثیر زیاد موسيقي بوميان آفريقايي قرار گرفته است. در گذشته تعداد نوازندگان محلي بيش از امروز بوده ولي مثل امروز اين نوازندگان در درجه اول در مراسم عروسي شركت ميكردهاند
بخش مهمی از هر نوع ترانه و چکامه ای که ساخته و پرداخته مردم استان بوشهر است، توأم با حرکاتی زیبا اجرا می شود که نشان دهنده چیرگی و تسلط انسان بر طبیعت و کاراست و نیز در حقیقت حماسه مردان خستگی-ناپذیر.
بر همین اساس اغلب ترانه های شاد در بوشهر نیز توأم با حرکاتی است که اجرای آن را دل نشین و مقبول تر می سازد. در میان انبوهی از ترانه های شاد بومی چند مورد مشخص از بقیه متمایز است. 1- نی انبان (نی جفتی و تنبک) 2- نی لبک 3- یزله.
مراسم عزاداري در جنوب ايران با سنج و دمام آغاز مى شود. در واقع پس از سلام و دعاى آخرين روضه خوان، بلافاصله بوق به صدا در مى آيد. بوق كه از جنس شاخ نوعى گوزن است و زيبايى ظاهرى خاصى نيز دارد، آغاز مراسم را اعلام مى كند. پس از چند لحظه، دمامها با ريتم خاص به صدا در مى آيند و سنج ها نيز خود را با دمام هماهنگ مى كنند. گروه سنج و دمام متشكل از هفت دمام و چهار الى ده سنج نواز است. دمامها نيز ترتيب خاص دارند.